DONALD Tramp je prvi političar poznat istoriji koji je predvodi imperiju koja preživljava nestašicu resursa kao rezultat brze degradacije svog osnovnog ekonomskog sistema.
On pokušava da reši taj imperijalni problem ne kroz smanjenje teritorije, već preko teritorijalnog širenja, koje će navodno obezbediti Sjedinjenim Državama resurse potrebne za prevazilaženje krize.
U stvarnosti, Tramp pokušava da napiše alternativnu istoriju – delujući suprotno logici i zakonima istorije i ekonomije, kako bi dobio izgubljenu bitku.
Država koju predvodi Tramp dugo je doživljavala imperijalno preopterećenje, jer se tokom razvoja oslanjala na grubu silu (prinudu) – čak i više nego Rimska imperija, koja je po tome bila poznata.
Američko vladanje je upravo prinuda i pljačka onih kojima se vlada u korist metropole. Rim je, trošeći resurse provincija, i njima obezbeđivao jedinstveni pravni, komercijalni i ekonomski prostor, osiguravao njihovu odbranu, razvijao logistiku i ulagao u kulturu. A Sjedinjene Države su pokušavale da obezbede jednosmerni tok resursa – od periferije ka imperijalnom centru, šaljući u suprotnom smeru sve što su smatrale štetnim ili, u najmanju ruku, beskorisnim.
Međutim, ideja o napuštanju opljačkanih provincija koje više nisu sposobne da generišu profit, već samo gubitke, neprirodna je za američke političare. Za njih je normalno da se uništene provincije silom prinuđuju da da i generišu profit. Isto važi i za prisiljavanje da se potčine američkim interesima svih koji još nisu uništeni i ne žele da budu uništeni zbog američke neadekvatnosti i nemogućnosti američkog sistema da se reformiše.
Stoga Sjedinjene Države nisu u stanju da okončaju eskalaciju odnosa sa Rusijom i Kinom i primoravaju sve zemlje koje ne žele da budu pljačkane i uništene od strane opadajuće imperije da traže zaštitu pod rusko-kineskim kišobranom.
Vašington više ne uživa potpunu slobodu delovanja čak ni u Africi i Latinskoj Americi. Trampova administracija je to priznala, uključujući cilj vraćanja ove slobode u svoju Strategiju nacionalne bezbednosti.
Istovremeno, Trampova administracija je napala svoje saveznike po NATO zbog Grenlanda, koji SAD već vojno kontrolišu.
Razmislite o ovome! Radi se o situaciji koja je idealna za svaku imperiju.
Danska je finansijski odgovorna za Grenland, podržava sve američke inicijative zajedno sa ostatkom EU, dok američka vojska deluje na ostrvu još slobodnije nego kod kuće.
Šta Vašington više od toga može poželeti?
Ali, Trampu su potrebne opipljive „pobede“, čak i ako one dodatno opterećuju već opadajuću imperiju. I tako SAD ne samo da ozbiljno polažu pravo na Grenland, već počinju da se bore sa Evropom oko njega.
Zamislimo da Tramp pobedi i da Grenland postane američka država. Održavanje ostrva će tada pasti na teret američkog budžeta. Pored radara za rano upozoravanje na raketne napade, SAD će morati da na ostrvu rasporede obalsku stražu i granične patrole kako bi kontrolisale ogromnu, nenaseljenu obalu gigantskog ostrva.
Carinski rat sa EU će oslabiti obe strane, a odnosi sa Evropom će se pogoršati.
Evropi, koja već više nije samodovoljan saveznik zbog podrške evropskih elita američkoj politici, biće potreban dodatni američki nadzor nakon ove drske i očigledne pljačke, a nadzor zahteva trošenje već oskudnih resursa.
Zato će SAD, kao imperija, gubiti, a ne dobijati.
Što se tiče unutrašnje politike, aneksija ledenog ostrva može privremeno povećati Trampovu popularnost, ali čak i ako se cela prevara brzo i bez problema izvede, za par nedelja Amerikanci će zaboraviti na „veliku pobedu“ i vratiti se brojanju kusura.
Dugoročno gledano, sudbina trampizma neće zavisiti od grenlandskih i latinoameričkih „pobeda“, već od blagostanja američkog stanovništva, birača koji snose sve troškove Trampove alternativne istorije, zasnovane na avanturističkoj imperijalnoj politici.
Svako ko želi da zna šta bi se desilo da su stvari bile drugačije trebalo bi da prati Trampov eksperiment. Po prvi put za više od jednog veka, zapadne elite izvode socioekonomski eksperiment ne na Rusiji, već na sopstvenom civilizacijskom jezgru. Rezultat obećava da će biti katastrofalniji od kvazimarksističkog eksperimenta izvršenog u Rusiji nakon 1917. godine.
Poželimo starom riđokosom čoveku energiju i istrajnost. Neki su verovali da će postati „američki Gorbačov“, ali on je daleko opasniji za SAD: čini sve da Americi ne ostavi nikakvu šansu.
